(Unless otherwise stated, the copyright of the materials included belong to Jan Woreczko & Wadi.)
Szablon:Jenniskens (2026)
Z Wiki.Meteoritica.pl
Jenniskens Peter, Pilorz Stuart, Robertson Darrel, Stern Eric C., (2026), Bolide Light Curve Systematics from 75 Recovered Meteorites, Meteoritics & Planetary Science, vol. xx, 2026, ss. 44 (abstrakt).[1][2] Plik doi.
Abstract: How does the energy deposition profile (light curve), deceleration, and penetration depth in Earth's atmosphere depend on asteroid composition and meteorite type? Here, we present the light curve and velocity profile of 75 bolides from camera-documented meteorite falls. The light curves as a function of altitude generally develop in the following seven phases: Phase (1) an initial rapid brightening; (2) a gradual increase that sometimes shows periodic brightness variations; (3) an onset and rapid increase of brightness until reaching a plateau; (4) a plateau with occasionally chirping brightness oscillations; (5) flares that result in fragments in the meteor wake; (6) an end flare of sometimes different color; and (7) ongoing ablation and fragmentation until dark flight. These seven phases are interpreted as resulting from solid bodies that cause early brightness oscillations from meteoroid spin, a plateau because of melting and reaching melting equilibrium, chirping oscillations due to plasma instabilities, flares due to fragmentations along fractures from dynamic pressure and thermal stress, and an end flare when the surviving back of the meteoroid explodes. This paper discusses the systematics of how the phase heights depend on entry speed, entry angle, initial mass, and meteorite type. The dynamic pressures during the onset of fragmentation and the end flare correlate with the tensile strength of the recovered meteorites. The results have implications for Planetary Defense when anticipating the energy deposition curve of small solid-body airbursting asteroid impacts like Chelyabinsk.
Fragment publikacji:
-fig-02.jpg)
(…)
Profile fotometryczne
Krzywe fotometryczne charakteryzują się również specyficznym kształtem, w którym można wyróżnić charakterystyczne wysokości i fazy, przedstawione na rysunku 2. Na rysunku tym pokazano krzywą blasku meteoru związanego ze spadkiem chondrytu H6 Križevci (Borovička et al. 2015). W przypadku meteoru Križevci obserwację rozpoczęto odpowiednio wcześnie, dzięki czemu zarejestrowano wszystkie typowe fazy jego krzywej blasku.
Poszczególne fazy zestawiono w tabeli 3.
Wysokość początkowa „Hb” odpowiada wysokości, na której meteor został po raz pierwszy zaobserwowany. Wartość ta nie jest bezpośrednio związana z zachodzącymi procesami fizycznymi. W analizowanym przypadku „Hb” oznacza wysokość początkową podaną przez Borovičkę et al. (2015), jednak kształt początkowego odcinka krzywej blasku nie został opisany w dostępnej literaturze. Wartość Hb zależy od tego, jaka część świecącego toru kuli ognistej została zarejestrowana, od czułości zastosowanej kamery, a także od odległości meteoru od najbliższej lub najbardziej czułej kamery.
Faza 1 odpowiada początkowemu, szybkiemu wzrostowi jasności, rozpoczynającemu się na wysokości początkowej „Ho”. W niniejszym przypadku przyjęto, że wysokość Ho odpowiada wysokości początkowej podanej przez Borovičkę et al. (2015).
Faza 2 charakteryzuje się stopniowym wzrostem jasności, któremu niekiedy towarzyszą okresowe zmiany jasności w czasie. Okresowe zmiany jasności utrzymują się również w Fazie 3.
Faza 3 rozpoczyna się gwałtownym zwiększeniem tempa wzrostu jasności na wysokości oznaczonej jako „Hu”, po czym następuje szybki wzrost jasności aż do osiągnięcia poziomu plateau.
Faza 4 odpowiada plateau, na którym jasność pozostaje stała lub wykazuje tendencję wzrostową wraz ze spadkiem wysokości. Początek plateau oznaczono jako „Hp”. W tym punkcie wcześniejsze oscylacje zazwyczaj zanikają. W ich miejsce obserwacje fotometryczne mogą jednak wykazywać oscylacje typu chirp, rozpoczynające się na tej wysokości i charakteryzujące się wzrostem częstotliwości od około 2 do około 20 Hz wraz ze zmniejszaniem się wysokości. Oscylacje te zanikają po wejściu w Fazę 5.
Faza 5 charakteryzuje się występowaniem rozbłysków związanych z fragmentacją meteoroidu. Początek tej fazy przedstawiono na rysunku 2 za pomocą linii ciągłej i oznaczono jako „Hf”. Za rozbłyskami często obserwuje się fragmenty meteoroidu, poruszające się w pozostawionym przez niego śladzie.
Faza 6 obejmuje końcowy rozbłysk, któremu niekiedy towarzyszą dwa lub więcej rozbłysków występujących w krótkich odstępach czasu. Pierwszy z nich oznaczono tutaj jako „Hd” (disruption). Rozbłyski te często charakteryzują się wyraźną czerwoną barwą, podczas gdy bezpośrednio wcześniej meteor obserwowany jest jako zielony.
Faza 7 charakteryzuje się dalszym przebiegiem fragmentacji oraz szybkim spadkiem jasności. W jej trakcie mogą występować dodatkowe rozbłyski, aż do osiągnięcia obserwowanej wysokości końcowej „He”.
(…)
