O ile nie zaznaczono inaczej, prawa autorskie zamieszczonych materiałów należą do Jana Woreczko & Wadi.
(Unless otherwise stated, the copyright of the materials included belong to Jan Woreczko & Wadi.)


Misshof

Z Wiki.Meteoritica.pl

1i

Gdzie jest masa główna?

Misshof
Misshof (Doss 1892 Taf2 Fig2).jpg
Meteoryt Misshof (źródło: Doss 1892)
Spadek
Lokalizacja Łotwa
Położenie[2] 56°40'N, 23°00'E[1]
Data 10 kwietnia 1890 r.[3], 15:30 (czwartek)
Uwagi masa główna meteorytu zaginęła
Charakterystyka
Typ chondryt zwyczajny H5
Masa 5,8 kg
Liczba okazów 1 okaz
Meteoritical Bulletin Database
Synonimy
w NHM Cat: Baldohn, Mittel-Stuhre; po rosyjsku: Миссхоф, po łotewsku: Baldones (Мисшоф)

Spadek pojedynczego okazu meteorytu 10 kwietnia 1890 roku[3] (czwartek) na Łotwie (chondryt zwyczajny H5, TKW 5,8 kg).


Opis według Bruno Doss (niemiecki petrograf i geolog, docent politechniki w Rydze; Doss (1891)). Meteoryt spadł na pola w okolicy wiosek/majątków Mittel-StuhreStuhre II (dzisiaj wieś nazywa się Stūri) około godziny 16 w miejscu o współrzędnych 56°41,5'N, 24°17,5'E (3½ km na wschód od dworu Misshof (Rittergut Misshof) leżącego 12 km na WSW od miejscowości Baldohn obecnie Baldones i 30 km na południe od Rygi).

Znaleziono jeden lekko orientowany okaz wbity w ziemię w pionowej dziurze o średnicy 1 stopy i głębokości 2½ stopy (Das Loch soll etwa einen Fuss Durchmesser und eine Tiefe von 2½ Fuss gehabt haben und vertical gewesen sein.). Lekko poobijany okaz ważył 5630 gram (całość mogła ważyć około 5800 g). Pierwsze analizy chemiczne i mineralogiczne fragmentów meteorytu wykonał Edwin Johanson dyrektor instytutu wód mineralnych w Rydze.

Pełen opis okoliczności spadku i wyniki badań meteorytu znajduje się w pracach Doss i Johanson (1891, 1892). Tam też znajduje się schematyczna mapa z zaznaczonym miejscem spadku.

Kolekcje

Fragmenty meteorytu Misshof w największych kolekcjach:

Zbiór waga fragmentów
(Koblitz MetBase)
uwagi
Riga, Polytech. (?) (2,5 kg) okaz prawdopodobnie zaginął po wojnie(?)[4]
Chicago, Field Mus. Nat. Hist. 256 g wg Pritzker (2012) dwa fragmenty 170,8 i 85,0 g
St. Petersburg, Mining Mus. 225 g masa główna(?)[5]; wg Явнель (1986) w kolekcji 4 fragmenty: 193,1, 19,9, 6,7 i 5,2 g; wg Метеоритика (1955, catalogs) w kolekcji 3 fragmenty: 215, 72,5 i 28,35 g
London, Nat. Hist. Mus. 202 g wg Grady (2000) dwa fragmenty 134 i 68 g
(…)
Riga, Republ. Doma 37 g wg Явнель (1986) (ДЗ Латв. ССР) w kolekcji 2 fragmenty 25,9 i 10,9 g
Warsaw, Geol. Inst., Polish Acad. Sci.[6] 2,4 g 2,10 g (fcp) (Pilski 2001)

W polskich kolekcjach prywatnych znajdują się tylko małe fragmenty tego meteorytu.

Meteoryt ten znalazł się w przygotowywanej przez Jerzego Pokrzywnickiego monografii polskich meteorytów o roboczym tytule Kosmolityka (Kosiński 2012).

Lokalizacja

Źródło: Wiki.Meteoritica.pl
© Jan Woreczko & Wadi

(B) Baldones, (D) Dzimtmisa, (J) Jełgawa, (S) Stūri

punkt podany przez Doss (1891)[1]

* W 2018 roku Google zmieniło zasady działania apletu, mapa może wyświetlać się niepoprawnie (pomaga Ctrl+F5); więcej → Szablon:GEMap-MyWiki

Miasto Jełgawa (dawn. niem. Mitau), Dzimtmisa (dawn. Misshof, Misa, Misas).

Według Doss (1891) meteoryt spadł w miejscu o współrzędnych 56°41,5'N, 24°17,5'E, oddalonym o blisko 80 km na wschód od pozycji podawanej w oficjalnych katalogach (Grady 2000).


Mapa okolic spadku meteorytu Misshof (źródło: Doss 1891)

Według Doss (1891) meteoryt spadł w okolicy wsi/majątku Stūri (na mapie Stuhre Gesinde; synonim nazwy meteorytu Mittel-Stuhre).

Współczesne nazwy wybranych miejscowości z okolic spadku: Baldones (dawn. Baldohn; synonim nazwy meteorytu Baldohn), Dzimtmisa (dawn. Misshof, Misa, Misas).

Mapy


Galerie

Meteoryt Misshof (źródło: Doss 1891) (opis plansz w publikacji)

Tafeln Imapa miejsca spadku meteorytu.


Meteoryt Misshof (źródło: Doss 1892) (opis plansz w publikacji)


Bibliografia

  • Doss Bruno, Johanson Edwin, (1891), Der Meteorit von Misshof vom 29. März/10. April 1890, Arbeiten des Naturforscher-Vereins zu Riga, Heft 7, 1891, s. 1-90.[7] Plik PDF; plik DjVu.
    • część: Doss Bruno, Der Meteorit von Misshof in Kurland (Mit Taf. I-IV.), s. 1-68;
    • część: Johanson Edwin, Chemische Untersuchung des Meteoriten von Misshof, s. 69-90.
  • Doss Bruno, (1892), Ueber den Meteoriten von Misshof in Kurland und die Ursachen der Schallphönomene bei Meteoritenfällen im Allgemeinen (Mit Taf. II, III u. 8 Holzschnitten), Neues Jahrbuch für Mineralogie, Geologie und Paläontologie, 1, 1892, s. 71–113.[8] Plik DjVu.
  • Grady Monica M., (2000), Catalogue of Meteorites. 5th Ed., Natural History Museum, Cambridge University Press, London, UK, 2000. ISBN 978-0521663038. Plik PDF.
  • Koblitz Jörn, MetBase. Meteorite Data Retrieval Software, Version 7.3 (CD-ROM), Ritterhude, Germany 1994-2012. MetBase.
  • Kosiński Janusz W., (2012), Program działań na rzecz polskiej meteorytyki i „Kosmolityka” Jerzego Pokrzywnickiego[9] (The programme of workings on the thing of the Polish meteoritics and monograph „Kosmolityka” by Jerzy Pokrzywnicki), Acta Soc. Metheor. Polon., 3, 2012, s. 39-47.[10] Plik ASMP.
  • Кринов Евгений Л., (1940b), Дополнение к списку метеоритов СССР, Природа, 12, 1940, s. 55-56, (s. 56).[11] Plik DjVu
    Źródło: Wiki.Meteoritica.pl
    .
  • Метеоритика (Meteoritika), (1955, catalogs), Материалы к каталогу метеоритов из коллекций СССР, vol. XII, 1955, s. 81-127.[12]
  • Pilski Andrzej S., (2001), Meteoryty w zbiorach polskich, Olsztyn 2001.[13]
  • Pritzker Robert A., (2012), The 6th edition of the Field Museum's Meteorite Catalog, Field Museum of Natural History, Chicago 2012.[14][15] Plik TXT.
  • Явнель Александр Александрович, Иванов Андрей Валерьевич, Заславская Н.И. (Yavnel A.A., Ivanov A.V., Zaslavskaya N.I.) (1986), Каталог метеоритов коллекций Советского Союза (Catalogue of meteorites of collections of the USSR), Ротапринт ГЕОХИ АН СССР, 1986, ss. 221, (s. 46).[16][17] Zbiory własne W&W.[18]


Przypisy

  1. ^ a b wg Doss (1891) meteoryt spadł w miejscu o współrzędnych 56°41,5'N, 24°17,5'E, oddalonym o blisko 80 km na wschód od pozycji podawanej w oficjalnych katalogach (Grady 2000)
  2. ^ jeśli nie zaznaczono inaczej, podano współrzędne przyjęte w oficjalnej bazie meteorytów Meteoritical Bulletin Database
  3. ^ a b 29 marca 1890 roku wg kalendarza juliańskiego (starego stylu)
  4. ^ po podzieleniu okazu największy fragment (2303 gramów) i gipsowy model pozostały w Rydze. Do 1939 roku kolekcja meteorytów znajdowała się w MHN w Rydze (Latvijas Dabas muzejs). W 1939 r. niemiecki personel muzeum zabrał kolekcję do Niemiec i możliwe, że zaginęła ona w czasie wojny. Dwa fragmenty meteorytu były przechowywane w planetarium w Rydze (inf. internet)
  5. ^ wg portalu Vernadsky Institute of Geochemistry and Analytical Chemistry masa główna (równa 193 lub 215 g, w katalogach podawane są różne wartości!) znajduje się w Petersburgu (Главная масса в Ленинградском горном институте); w innych muzeach znajdują się tylko mniejsze fragmenty
  6. ^ fragment ten znajduje się w zbiorach Muzeum Geologicznego PAN w Krakowie (Łaptaś 1998, Pilski 2001)
  7. ^ zawiera mapę i trzy plansze
  8. ^ zawiera m.in. planszę z fotografią okazu
  9. ^ publikacja te nigdy się nie ukazała, część jej rękopisu znajduje się w archiwum PAN
  10. ^ w przygotowywanej Kosmolityce Pokrzywnicki do meteorytów polskich zaliczał m.in.: Bielokrynitschie, Bjelaja Zerkov, Borkut, Brahin, Buschhof, Dolgovoli, Jodzie, Knyahinya, Lenarto, Lixna, Magura, Misshof, Nagy-Borové, Nerft, Novy-Projekt, Oczeretna, Okniny, Owrucz, Padvarninkai, Ruschany, Zaborzika, ZemaitkiemisZmenj oraz kilka niezidentyfikowanych doniesień
  11. ^ krótkie informacje o meteorytach: Bialystok (Białystok), Buschhof, Dolgovoli, Jodzie, Lixna, Misshof, Nerft, Okniny, Padvarninkai, Pillistfer, Ruschany, Tennasilm, Zabrodje, Zemaitkiemis, Zmenj
  12. ^ praca zbiorowa, katalogi meteorytów 22 kolekcji byłego ZSRR; katalog wszystkich (73) kolekcji ZSRR, patrz → Явнель (1986)
  13. ^ bardziej aktualna internetowa wersja katalogu znajduje się na stronach Polskiego Towarzystwa Meteorytowego – katalog PTMet; tam objaśnienie stosowanych skrótów (cs – complete specimen, hs – half specimen, ep – end piece, fc – fragment with crust, f – fragment, sc – slice with crust, s – slice); więcej → Oznaczenia okazów – skróty
  14. ^ kolekcja meteorytów powstała na bazie kolekcji Ward-Coonley Collection kupionej w 1912 roku
  15. ^ poprzednie wydanie: Nuñez Clarita, Diamond Irving L., (1995), Catalog of Field Museum Meteorites, Field Museum of Natural History, Chicago 1995, wersja elektroniczna PDF; kontynuacja wcześniejszych katalogów Field Museum: Farrington 1895, 1909, 1916; Horback et al. 1965
  16. ^ katalog zawiera informację o 630 meteorytach (166 własnych i 464 zagranicznych) znajdujących się w 73 kolekcjach wszystkich republik ówczesnego ZSRR; stan na 1 stycznia 1985 roku, nakład 300 egz.; ostatni opublikowany przed rozpadem Związku Radzieckiego katalog meteorytów „radzieckich”, obecnie te dane są bardzo trudno dostępne! (patrz również → Метеоритика (1955, catalogs))
  17. ^ meteoryty polskie w zbiorach byłego ZSRR: Bialystok (Białystok), Grüneberg (Wilkanówko), Morasko, Pultusk (Pułtusk), Schwetz (Świecie), Seeläsgen (Przełazy) (brak w radzieckich zbiorach okazów meteorytu Łowicz!)
  18. ^ udało się Redakcji zdobyć to wyjątkowo trudno dostępne wydawnictwo (nakład 300 egz.!), kupiliśmy w oddziale Electronic Document Delivery Service Biblioteki Narodowej w Petersburgu skan katalogu

Zobacz również

Linki zewnętrzne

  • Meteoritical Bulletin Database (MBD) – meteoryt Misshof
  • Encyclopedia of Meteorites (EoM) – meteoryt Misshof
Osobiste